Stojąc nad trumną kpr. Michała Kołka, pragniemy nasz ból żałobny odnieść do Boga i całą naszą postawę wyrazić w modlitwie – mówił dziś podczas liturgii pogrzebowej Biskup Polowy WP Tadeusz Płoski. Rodzina, przyjaciele, koledzy- żołnierze pożegnali dziś w kościele p.w. Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli kpr. Michała Kołka, który poległ 19 grudnia w Afganistanie. Liturgię wraz z Biskupem Polowym koncelebrowali Biskup Edward Frankowski, biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej, kapelani wojskowi oraz miejscowi duchowni.
Przed rozpoczęciem Eucharystii aktu pośmiertnej dekoracji żołnierza Gwiazdą Afganistanu dokonał w imieniu Zwierzchnika Sił Zbrojnych Lecha Kaczyńskiego, minister Jacek Sasin, zastępca Szefa Kancelarii Prezydenta RP. Minister ON awansował st. szer. Michała Kołka na stopień kaprala.
W akcie sprawowania Ofiary Mszy świętej oddajemy ciało naszego brata - żołnierza ziemi, zaś jego chrześcijańską duszę na wieczną Komunię z Jezusem Chrystusem w uczcie niebieskiej – mówił w homilii Biskup Tadeusz Płoski.
- Nasza żałoba jest modlitwą. Modlitwa koi ból, żal, gorycz. Zbliżając nas do Boga, stawia nas bliżej prawdy o sprawach ludzkich - podkreślił.
- Żołnierz ginący w obronie Ojczyzny i niosący pokój dla innych narodów umiera nie dla siebie, ale dla innych, aby inni mogli spokojnie żyć. Jako przykład „śmierci dla innych” przywołał postać świętego Maksymiliana Marię Kolbego, który w zamian za życie współwięźnia dobrowolnie poszedł do bunkra głodowego.
Biskup Polowy przypomniał, ze chrześcijanin nie może pielęgnować w sobie nienawiści. Nawoływał do przebaczenia winnym śmierci żołnierza. - Odpuszczamy zabójcom dzielnego żołnierza Michała. Nie mamy do nikogo nienawiści, a jedynie prosimy, aby Bóg przyjął niewinne ofiary przemocy, aby przyjął czystość - naszego serca, ku takiej sprawiedliwości, która oczyści społeczeństwo z wszelkiego bezprawia w Afganistanie i także w umiłowanej Ojczyźnie naszej - powiedział.
W Eucharystii uczestniczyli m. in. gen Franciszek Gągor, Szef Sztabu Generalnego WP, gen. dyw. Tadeusz Buk oraz gen. dyw. Jerzy Michałowski z Dowództwa Operacyjnego. Poległego żołnierza żegnała rodzina, kilkuset mieszkańców Stalowej Woli, koledzy-żołnierze oraz pracownicy wojska.
Po Mszy św. trumna z ciałem kpr. Michała Kołka została złożone na miejscowym cmentarzu komunalnym. Odczytane zostały liczne listy kondolencyjne.
19 grudnia około godz. 13 czasu lokalnego (09.30 czasu polskiego) w wyniku ataku na patrol zginął polski żołnierz st. szer. Michał Kołek(awansowany pośmiertnie na stopień kaprala). Poległy żołnierz wchodził w skład pododdziału sił szybkiego reagowania QRF (Quick Reaction Forces).
Do tragicznego zdarzenia doszło w odległości około 3,5 km na północ od bazy ogniowej FOUR CORNERS (około 20 km od bazy Ghazni). W trakcie wykonywania zadania przez żołnierzy Zgrupowania Bojowego „Alfa”. Polski patrol został zaatakowany ogniem z broni maszynowej oraz granatników RPG przez talibskich rebeliantów. Po kilkunastu minutach wsparcia ogniowego polskim żołnierzom udzielił działający w pobliżu afgańsko-amerykański patrol.
Na miejsce zdarzenia natychmiast skierowano także amerykańskie samoloty wsparcia z powietrza, tzw. CAS (Close Air Suport) oraz lądowy pododdział sił szybkiego reagowania QRF składający się z polskich i afgańskich żołnierzy. QRF dotarł na miejsce i udzielił wsparcia zaatakowanym. W wyniku wymiany ognia zginął polski żołnierz.
Uszkodzeniu uległy również dwa pojazdu typu ROSOMAK. W wyniku prowadzonych działań zginęło 6 zamachowców.
Starszy szeregowy Michał Kołek miał 22 lata, był kawalerem. W kraju służył w Polsko – Ukraińskim Batalionie Sił Pokojowych w Przemyślu. Była to jego pierwsza misja zagraniczna.
Kazanie Biskupa Polowego wygłoszone w kościele pw. Trójcy Przenajświętszej podczas Mszy św. pogrzebowej poległego w Afganistanie śp. kaprala Michała Kołka
Kochani Rodzice: Urszulo i Zdzisławie,
Drogie Rodzeństwo: Adamie, Krzysztofie, Marto i Marcelino,
Przewielebni Księża,
Drodzy Uczestnicy liturgii pogrzebowej,
Stajemy przed trumną dzielnego polskiego żołnierza kaprala Michała Kołka, który tragicznie zginął w Afganistanie. Jego śmierć odbiła się szerokim echem w całym świecie, poruszyła sumienia w wielu narodach, wywołała protesty i potępienia, a także wyrazy żalu i współczucia w naszej Ojczyźnie. Wielu ludzi wyraziło jednoznacznie potępiający stosunek wobec wszelkich aktów gwałtu, przemocy i terroryzmu.
19 grudnia 2009 roku, około godz. 13,00 czasu lokalnego (9,30 czasu polskiego) w wyniku ataku na patrol zginął polski żołnierz st. szer. Michał Kołek. Poległy żołnierz wchodził w skład pododdziału sił szybkiego reagowania QRF (Quick Reaction Forces).
Do tragicznego zdarzenia doszło w odległości około 3,5 km na północ od bazy ogniowej „Four Corners” (około 20 km od bazy Ghazni). W trakcie wykonywania zadania przez żołnierzy Zgrupowania Bojowego „Alfa”. Polski patrol został zaatakowany ogniem z broni maszynowej oraz granatników RPG przez talibskich rebeliantów. Po kilkunastu minutach wsparcia ogniowego polskim żołnierzom udzielił działający w pobliżu afgańsko-amerykański patrol.
Na miejsce zdarzenia natychmiast skierowano także amerykańskie samoloty wsparcia z powietrza, tzw. CAS (Close Air Suport) oraz lądowy pododdział sił szybkiego reagowania QRF składający się z polskich i afgańskich żołnierzy. QRF dotarł na miejsce i udzielił wsparcia zaatakowanym. W wyniku wymiany ognia zginął polski żołnierz.
Uszkodzeniu uległy również dwa pojazdy typu „Rosomak”. W wyniku prowadzonych działań zginęło 6 zamachowców. Jest to już szesnasta ofiara śmiertelna w Polskim Kontyngencie Wojskowym w tym kraju.
Stojąc nad trumną Żołnierza-Ofiary zamachu, pragniemy nasz ból żałobny odnieść do Boga i całą naszą postawę wyrazić w modlitwie. W naszej żałobie towarzyszy nam w sposób szczególny Bogurodzica Dziewica, Matka Bolesna, Ta, która wytrwale stała po krzyżem Jezusa Chrystusa.
Stajemy i my w nabożnym skupieniu, razem z Mamą, Tatą, Rodzeństwem i Krewnymi odchodzącego do grobu dzielnego żołnierza Michała. Żegnam Go ja, Biskup Polowy Wojska Polskiego, żegnają żołnierze i kapelani, zagłębiając się w tajemnicę Jezusa Chrystusa, jaką nam zostawił, to jest w Jego Ciało i w Jego Krew, „która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów”, a więc zagłębiamy się w samą obecność krzyża, która w tajemnicy Eucharystii przybliża nam niezwykłe wymiary Odkupienia.
W akcie sprawowania Ofiary Mszy świętej oddajemy ciało naszego brata - żołnierza ziemi, zaś jego chrześcijańską duszę na wieczną Komunię z Jezusem Chrystusem w uczcie niebieskiej.Żegnamy kaprala Michała Kołka w naszych szeregach żołnierskich, a więc w tej wspólnocie wojskowej, w której on służył, do której w sposób szczególny adresował ciepło swego żołnierskiego serca.
Nasza żałoba jest modlitwą. Modlitwa koi ból, żal, gorycz. Zbliżając nas do Boga, stawia nas bliżej prawdy o sprawach ludzkich. Jesteśmy już - można powiedzieć - zahartowani w narodowych bólach. Poeta przygnębionego w XIX wieku Narodu pisał: „My już bez skargi, nie znamy gniewu, wieniec cierniowy wrósł w naszą skroń”. Jednakże do bólu przyzwyczaić się nie można. Cierpienie ludzkie zawsze jest bolesne. Ważną pociechą w tym stanie jest to, że przeżywamy nasze cierpienia wspólnie.
Nie chcemy jednak zatrzymać się tylko na rozważaniu naszego bólu. Chcemy z liturgii tego pogrzebu wydobyć niektóre myśli ku naszemu chrześcijańskiemu życiu. Niektóre tylko myśli, bo przecież ten pogrzeb i trumna z odchodzącym żołnierzem Michałem więcej zawierają nauki, niż to można wypowiedzieć w niejednym kazaniu.
Przybliżmy jednak sobie trzy prawdy zaczerpnięte z odczytanego dziś Słowa Objawionego. Najpierw o tym, że „Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga”, dalej, że „nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie”, wreszcie, że Chrystus ujmuje się za swoimi i chce, aby oni byli tam, gdzie On.
Jesteśmy w ręku Boga, który jest życiem. Najmilsi! Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga. Tylko głupim może się zdawać, że odejście od nas sprawiedliwych jest unicestwieniem, tymczasem sprawiedliwi trwają w pokoju (por. Mdr 3,1-3). Być w ręku Boga, to znaczy być zanurzonym w źródle życia. „Bóg jest żywy i tylko On daje życie”. Dar życia jest tak wielki, że Bóg ludzi obdarowuje życiem, nie tylko ziemskim, ale i wiecznym, to znaczy własnym życiem, które nie zna granic, nie zna śmierci. Obietnica życia wiecznego urzeczywistniła się w Jezusie Chrystusie, który stał się „życiem i zmartwychwstaniem” (J 11,25).
Życie naszego brata Michała, pracowite i ofiarne, zostało przedwcześnie w okrutny sposób przerwane na ziemi afgańskiej. Dusze sprawiedliwych są jednak w ręku Boga. Chcemy mocno ufać i wierzyć, że ofiara młodego życia polskiego żołnierza będzie już ostatnią na afgańskiej ziemi.
Drugą prawdą, którą podaje nam dziś Kościół, są słowa świętego Pawła, że „nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie” (Rzm 14,7). Żyjemy ostatecznie dla Pana i dla Jego chwały, ale życie przebiega wśród bliźnich i dla nich. Właśnie ten drugi człowiek jest konkretnym sprawdzianem naszej miłości do Boga i życia dla Niego. Człowiek nie żyje dla siebie. Chrystus pierwszy oddał życie za nas. On też, aby tę prawdę nam przybliżyć, wskazał na ziarno wrzucone w ziemię. Ono nie może pozostać dla siebie, ono musi obumrzeć. Dzielny żołnierz Rzeczypospolitej – kapral Michał Kołek - potrafił wypracować w ciągu swoich zaledwie dwudziestu dwóch lat życia piękny model życia dla drugich. Był po prostu oddany człowiekowi, który przez niego przybliżał się do Boga.Dlatego otaczano go tak powszechnym szacunkiem i spontaniczną miłością.
„Nikt nie umiera dla siebie” (Rzm 14,7) - to stwierdzenie świętego Pawła napełnia nas niezwykłą otuchą. Śmierć człowieka żyjącego wiarą jest współumieraniem z Chrystusem, czyli przechodzeniem do współzmartwychwstania. Kto umiera dla Pana, staje się jak kiełkujące ziarno, które obumarłszy wydaje wielokrotny plon. Żołnierz ginący w obronie Ojczyzny i niosący pokój dla innych narodów umiera nie dla siebie, ale dla innych, aby inni mogli spokojnie żyć. Uczony umiera nie dla siebie, ale aby inny uczony mógł dalej się wspinać wykorzystując już zdobyte szczeble wiedzy. Wymownym przykładem umierania nie dla siebie jest dla nas święty Maksymilian Maria Kolbe. Umierał w bunkrze głodowym, aby współwięzień, ojciec rodziny, mógł żyć. Czyż możemy mieć dziś wspanialszą intencję dla naszych modlitw jak nie tę, aby śmierć dzielnego żołnierza nie była tylko przerwą jego ziemskiego życia, ale aby była owocna dla nas, dla naszego lepszego społecznego życia? Miłość bardzo często żąda ofiary. Być może była potrzebna ofiara życia, aby odkryły się utajone mechanizmy zła, aby wyzwoliły się silniej pragnienia dobra, szczerości, zaufania.
Wzruszająca jest modlitwa arcykapłańska Chrystusa, w której On ujmuje się za swymi: „Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś byli ze Mną..., aby widzieli moją chwałę” (J 17, 24). Te słowa Pana Jezusa odnoszą się do wszystkich, którzy poznali Boga, a będąc na świecie, nie ulegli złu. Wprowadzają nas one w radosną przyszłość: Chrystus ujmie się za swymi przyjaciółmi. Aby wejść do przyjaznej poufałości z Chrystusem, trzeba stać się prawdziwym chrześcijaninem. Chrześcijanin - to człowiek, który żyjąc na świecie, nie da się opanować światu całkowicie, ale sięga dalej - tam, gdzie Chrystus. Wymaga to wielkiej pracy oczyszczenia serca. Tylko taki chrześcijanin, który ma czyste serce, nie ulega złu, staje się solą ziemi, i może wnieść zasadniczy wkład w uznojony upadkiem moralnym świat.
„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój…” (Mt 5, 8). tylko tacy nie, dadzą się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężą (por. Rz 12, 21). W tym dramatycznym zmaganiu się dobra ze złem, którego jako niewinna ofiara padł kapral Michał Kołek, potrzeba po stronie wyznawców Chrystusa czystego serca i uruchomienia wielkiego dobra, i tylko dobra, dla zwyciężenia zła.
Za chwilę przed Komunią świętą w Modlitwie Pańskiej wypowiemy słowa: „Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Odpuszczamy wszystkim winowajcom, którzy z przekonania lub na rozkaz zadali bliźnim krzywdy. Odpuszczamy zabójcom dzielnego żołnierza Michała. Nie mamy do nikogo nienawiści, a jedynie prosimy, aby Bóg przyjął niewinne ofiary przemocy, aby przyjął czystość - naszego serca, ku takiej sprawiedliwości, która oczyści społeczeństwo z wszelkiego bezprawia w Afganistanie i także w umiłowanej Ojczyźnie naszej.
Powiadają, że „przyjaciel to ten, kto wie o tobie wszystko i nadal cię kocha”. Przyjacielem najlepszym jest matka, ojciec, rodzeństwo. Czasami dzieje się i tak, że wciąż szukamy w życiu kogoś, z kim będziemy mogli współodczuwać to wszystko, co niesie życie. Przyjaciel jest skarbem, którego nie wolno utracić. A ponieważ nasze życie ziemskie podlega prawu zniszczenia, dlatego wpatrujemy się ku niebu, dokąd wznosi się nasza myśl o życiu wiecznym.
Mądrość życiowa mówi: „Gdy dzielisz się radością, to ją pomnażasz; gdy dzielisz się smutkiem, to go pomniejszasz”. Trzeba też dodać, że najchętniej dzielimy się wszelkimi wiadomościami z tymi, którzy nas kochają. W czasie tej liturgii dzielimy się smutkiem, bólem, cierpieniem z powodu odejścia kogoś bliskiego. Gdy odchodzi od nas bliska osoba, wtedy trudno jest znaleźć miejsce dla siebie. Czujemy, że świat zmienił się, jest już inny, bo tej jedynej osoby brakuje, nie ma jej wśród nas. Gdy odchodzi ktoś młody, przed którym było życie - wtedy chwieje się nasze dotychczasowe rozumowanie, wartościowanie…
Dzisiaj zatapiamy się w modlitwie, skupieniu, refleksji, dzielimy się smutkiem. Otulamy się wszyscy płaszczem Bożego miłosierdzia. Bóg wziął do siebie naszego zmarłego brata - dzielnego żołnierza - Michała. Jego lampa świeci w ciemnościach, gdyż Oblubieniec Chrystus dla niego już nadszedł. Prośmy także, by i nasze lampy nie zgasły, gdy Pan przyjdzie…
Amen.
+ Tadeusz Płoski
Biskup Polowy Wojska Polskiego
Tu możesz obejrzeć uroczystość pogrzebową
źródło: foto nasza-klasa.pl/ks. ppłk Jan Osiński ordynariat.pl/www.tvp.info
Madzia
